samimiyetin sessiz hüsranı..

insana çok değer vermekten dolayı geliyordu bütün bunlar başıma, içimdeki insan sevgisi; samimiyetin bir başka boyutuydu sanki! yanılmak istiyordum samimiyetin bana zarar verdiğini bir türlü kabullenemiyordum ve sonunda realite ve olay örgüsü beraberinde gelişen samimiyetin sessiz hüsranı başka bir seçenek bırakmıyordu bana, kabullenmek zorundaydım yoksa bu şekilde devam edemezdi beni yoruyordu bu, hiç umulmayan olaylar şahısların umulmayan etkileri... bir yanım beynime hayatı bu şekilde öğreneceksin iletisini veriyordu tabi kide bu benim içimdeki rahatlama ,teselli etme mekanizmasının devreye girmesiydi aksi taktirde insanlar bu elem verici kederden ölürlerdi... velhasıl kelam bu günde yazarak içimi döktüm başka çarem yoktu..... (beyto)