Sanki benliğimizi zincire vurup bizleri farklı karakterlerle klonlamışlar gibi

"Anlatacak çok şeyim var lakin ben korkusuz değilim ben cesaretli değilim en önemlisi beni anlayacak birini bulamayacağım korkusu var" 

Kafayı yastığa koyduğumuzda başlayan konferans şöleninden sabah gözümüzü açtığımızda eser kalmayışı beni derinden üzüyor. 

Bunun psikolojik açıdan bir açıklaması olmalı !

Toplumsal tabuların kişiyi nasıl esir aldığını nasıl bir hengamenin içine soktuğunu anlıyor insan. 

Özgür olduğunu düşündüğümüz ve içinde olduğumuz  toplumun aslında kalıpların içine haps olduğunu anlıyor insan. 

Ne acı verici ! özgürlük alanlarımızı çizerken kendimizden, özümüzden uzaklaşmamız, sanki benliğimizi zincire vurup bizleri farklı karakterlerle klonlamışlar gibi. Beyto